Let's get personal: B12 tekort, deel 1

B12 tekort

Omdat ik mijn blog iets meer wil personaliseren, begin ik vandaag met een persoonlijk verhaal.

Niet om medelijden te creëren, maar om mijn verhaal te vertellen.
En ook om mensen die ik moet uitleggen wat mijn variant van B12 tekort is, dit te laten lezen, zodat ik niet elke keer weer mijn hele verhaal moet vertellen.

Mijn B12 tekort.
Twee jaar geleden werd bij mij een B12 tekort geconstateerd.
Voor de mensen die er niet mee bekend zijn, ik leg uit wat er in mijn geval qua symptomen het geval waren, voor meer specifieke informatie vraag ik je te zoeken op google of mij persoonlijk te benaderen.

Twee jaar geleden woonde ik op kamers in Deventer en was ik op een doodgewone dag in de woonkamer aan het werk op mijn laptop. Samen met twee huisgenoten waren we waarschijnlijk allemaal met huiswerk bezig. Totdat ik op een gegeven moment besloot niet langer op de laptop te willen werken en deze op mijn kamer te brengen. Onze woonkamer zat in het midden, de vier kamer eromheen. Terwijl ik mijn kamer in liep richting mijn bureau, voelde ik dat ik het idee had dat ik weleens kon gaan vallen en gooide, ja letterlijk gooide mijn laptop op bed, godzijdank kwam die ook echt op het bed terecht. In tegenstelling tot mij, ik viel namelijk inderdaad en klapte recht vooruit op de grond. Een huisgenoot liep net toevallig richting de keuken, schrok zich dood en snelde zich naar mij toe. Inmiddels probeerde ik alweer op te staan, maar terwijl ik daar op mijn buik lag, kreeg ik mezelf niet overeind. Mijn twee huisgenoten hebben mij uiteindelijk op bed getild en daar heb ik zo'n vijf minuten gezeten, totaal verbaast over wat er gebeurt was. Dat ik die dag ook al een drinkfles niet open kon krijgen en als ik moest lachen een klein beetje in elkaar kromp, koppelde ik pas later aan elkaar.

Niet veel later die dag gingen we met zijn  drieën  naar de dokter en vertelde het verhaal.
De dokter die ons vol ongeloof zat aan te kijken, omdat ik weer gewoon fris en fruitig op de stoel zat, stuurde ons gewoon naar huis. Als het weer gebeurde moesten we terug komen en eventueel naar het ziekenhuis. Maar omdat ik zelf niet geloofde dat dit zomaar gebeurde, belde ik mijn ouders en die wilde dat ik meteen thuis kwam.

Mijn vriend reed zo snel mogelijk naar Deventer en samen reden we naar Friesland, naar het huis van mijn ouders. Na ongeveer anderhalf uur in de auto, kwamen we aan in Friesland en moesten we uit de auto.
Gek genoeg lukte me dit niet. Op het moment dat ik wou opstaan, zie voor je dat je jezelf omhoog drukt met je armen, zakte ik elke keer in elkaar en pas na een aantal keer kwam ik de auto uit.

Vervolgens dan bij mijn ouders thuis, weer fris en fruitig mijn verhaal aan het vertellen en terwijl ik probeerde mijn kopje thee te pakken, probeerde ik hem tegelijkertijd weer op tafel te zetten want ik voelde dat ik in elkaar ging zakken terwijl ik op de bank zat.
Mijn ouders schrokken zich rot en voor ik het wist zat ik in de auto onderweg naar de spoedeisende hulp bij het ziekenhuis. Eenmaal daar, natuurlijk weer fris en fruitig en niets aan de hand.
Dus werden we weg gestuurd. Maar terwijl we buiten naar de auto liepen, viel ik weer. Vlak voorover, bij bewust zijn, zonder enige pijn, zoals de andere keer, maar ik kreeg mezelf weer niet omhoog. Terwijl er een arts kwam aangesneld werd ik in een rolstoel gezet en kreeg ik een hyperventilatie aanval.

Eenmaal rustig geworden, werden we doorgestuurd naar een arts buiten het ziekenhuis.
Daar werden mijn bloedsuiker gecontroleerd en kon er verder ook eigenlijk niets voor me gedaan worden. Dus op naar huis, het huis van mijn ouders. En gelijk maar naar bed, dus naar boven moeten.
Met veel moeite liep ik de trap op en toen ik nog maar net boven was, viel ik weer recht voorover en moesten mijn ouders en vriend me weer optillen.

De volgende vier a zes weken bestonden uit liggen op bed en de bank. Ik liep als een oud vrouwtje en kon eigenlijk alleen normaal lopen als iemand me ondersteunde. Absurd om je zo te voelen met toentertijd twintig jaar oud. Na al die weken rust krabbelde ik er weer bovenop en kon ik langzaam aan alles weer gaan doen. Maar wel met bepaalde maten en heel veel rust.

Uiteindelijk besloot mijn moeder dat ze mijn bloed wou laten prikken en daaruit kwam een B12 tekort. Veel en veel tekort. Alle bovengenoemde symptomen zijn allemaal vindbaar als je op B12 tekort googelt. En naast deze symptomen waren er helaas nog veel meer.

Mijn B12 tekort is iets blijvende, waar je rekening mee moet houden qua spiergebruik en het creëren van zo weinig mogelijk stress, maar je kunt er gewoon mee leven.

Binnenkort vertel ik jullie er meer over in deel 2, waar je ook een update kan vinden van hoe het nu gaat.


CONVERSATION

0 reacties:

Een reactie posten

Back
to top